De methode is bekend geworden door een tekst van Brad Isaac uit 2007, waarin hij vertelt hoe een komiek hem adviseerde elke dag een grap te schrijven en dat op een wandkalender bij te houden. Of Jerry Seinfeld dit zelf zo heeft gezegd, staat niet vast. De kracht zit in de eenvoud: je kijkt naar je kalender en ziet in één oogopslag hoeveel dagen op rij het gelukt is.
De methode heeft ook een nadeel. Op papier is een gemiste dag een gat, en voor sommige mensen is dat reden om het hele project los te laten. Daarom werkt de methode het best met een kleine, duidelijke handeling en met de afspraak dat je nooit twee dagen achter elkaar overslaat. Apps zoals Daychain bouwen daarom een vangnet in: je kunt een dag overslaan of een gemiste dag herstellen, zonder dat de hele keten verdwijnt.
Een voorbeeld uit het dagelijks leven: je hangt een kalender naast de koffiemachine en zet elke ochtend een kruisje nadat je tien minuten hebt gelezen. Na twee weken staat er een rij van veertien kruisjes. Op dag vijftien heb je zin om over te slaan, maar de rij kruisjes maakt zichtbaar wat je zou onderbreken.